De Week van Geert

Resultaten zijn natuurlijk nog niet definitief, maar anders dan in Vlaanderen zijn Nederlanders een stuk opener als het om hun politieke voorkeur gaat waardoor exit polls veel betrouwbaarder blijken.

Een eerste vaststelling: het CDA zakt door het ijs en zelfs door wat ze vermoedelijk als hun bodemgrens aanzien. Rond 15% voor wat ooit een partij van formaat was, een partij die van 41 en naar 21 zetels zakt, was tot voor 10 jaar ondenkbaar.

Momenteel vechten de PvdA en de VVD nog op de titel van ‘grootste’. Goh, met 31 zetels, wat goed is voor ongeveer 20% van de stemmen, is dat relatief. De balkanisering - iets waar men in Vlaanderen ook mee rekening houdt - is bijzonder groot. Beide partijen hadden overigens grotere verwachtingen voor vanavond. Maar bij de PvdA bleek Job Cohen toch niet dié lijsttrekker te zijn en de VVD te lijden onder de traditionele liberale ziekte: zeer gemotiveerd en trouw kiespubliek maar vaak moeilijk om minder liberale kiezers te mobiliseren.

Want de grote winnaar is de PVV van Wilders die er hoop en al een tiental zetels bij krijgt en het CDA bijbeent. De score is vergelijkbaar met de Europese verkiezingen en dat is bij een opkomst die dubbel zo hoog is dan bij de Europese zeker een prestatie. Uit de eerste cijfers blijkt alvast dat de traditionele CDA-aanhang is thuisgebleven. Eens te meer een bewijs dat de afschaffing van de opkomstplicht vooral de partijen verplicht hun achterban te mobiliseren. Iets waar het CDA niet in geslaagd is.

Verder? Een winnaar die verliest, een verliezer die wint. Groen Links is een winnaar die eigenlijk verliest: de winst van Groen Links is er maar de relatieve zwakte en verdeeldheid over links maakt dat de partij maar zal moeten afwachten of dit kan omgezet worden in beleid. De SP is dan weer een verliezer die wint: die partij leek op decimering af te stevenen. Het vervangen van Jan Marijnissen bleek niet zo evident maar de partij houdt ruim de helft van de zetels over. Die partij heeft in de slotweken terug zuurstof gewonnen en de schade kunnen beperken. Wat bewijst dat een geslagen hond nog altijd kan bijten. Hetzelfde verhaal gaat op voor D’66: lang heeft die partij zich geprofileerd als de anti-Wilderspartij en kon daarvan profiteren maar de winst is een stuk kleiner dan verwacht en zeker verhoopt.

Voor de rest: Rita Verdonck lijkt uit de Kamer te verdwijnen. De dame had ooit zicht op 30 zetels en moet het nu doen met 62 zetels…in de gemeenteraden. De Staatkundig Gereformeerden blijven hangen op hun historische 2 zetels, de Partij Voor de Dieren verliest één van de twee zetels en de Christen Unie - de kleine partner in het kabinet - verliest een zetel. Dat laatste had men ook nog niet verwacht.

Kortom, met de laatste peilingen in Vlaanderen in het achterhoofd - en ja, je kan niet alles omzetten - kunnen we Zondag nog wel iets verwachten. Peilingen voorspellen iets, de kiezer beslist nog altijd. En dat blijft natuurlijk de essentie…

Er is iets grondigs aan het misgaan in de Belgische politiek. ACV-voorman Cortebeeckx zei het met zoveel woorden: voor de vakbonden mogen enkel partijen die bepaalde taboes aanvaarden en de agenda van de vakbonden volgen zouden nog in het bestuur mogen: CD&V, SP.a, Groen! en als het dan toch moet Open VLD.

Over N-VA niks. Dat het ACV LDD en Vlaams Belang niet lust is geen nieuws. Het ACW - via Jan Renders - heeft indertijd Dedecker uit de N-VA laten zetten en vervolgens het kartel te breken. Vandaag is er enige paniek in die kringen: stél dat de N-VA de grootste wordt. En neem nu dat LDD de kiesdrempel haalt en het Vlaams Belang stand houdt. Ik zeg nog niks meer.Dan is er een grote hypotheek op een nieuwe regering. Een groot risico op een blokkering van de staatshervorming.

Is de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zo'n probleem? In wezen betekent het twee dingen. Ja, het is bevestigen dat het België van 1830 definitief voorbij is. Nadat de Franstaligen in 1932 de veralgemeende tweetaligheid hebben afgewezen en gekozen voor ééntaligheid in Wallonië, tweetaligheid in Brussel - maar de facto bestuur in het Frans - en de - met lange tanden - erkenning van Vlaanderen als Nederlandstalig, is B-H-V de enige zone waar die consequentie niet is doorgevoerd.

Het is het begin geweest van een gedrocht van een staatshervorming die in de praktijk onwerkbaar is geworden.

Een tweede zaak is dat Vlaams Brabanders niet meer naar Brussel moeten trekken voor hun rechtszaken. En ik denk dat iedereen er baat bij heeft dat zijn zaken zo snel als mogelijk worden opgelost. Of vergis ik me?

Met andere woorden: België dreigt met een onbeheersbaar Vlaanderen te zitten. In het beste geval eindigt het met de V-partijen in de oppositie en al de rest in de meerderheid, zonder een twee-derde.

Maar er zijn onderhand signalen die me ongerust maken.

Siegfried Bracke bijvoorbeeld. Partijverruiming. Goed, er is duidelijk iets aan het bewegen in het middenveld. Bracke zet een bijzonder veilige overstap naar de politiek. Maar in normale omstandigheden zou hij ook elders onder dak gevonden moeten hebben. Maar Bracke begint onmiddellijk te wegen op de partijlijn: weg met de onafhankelijkheid naar confederalisme, weg van de vijf minuten politieke moed naar een groot pakket om te onderhandelen. Het is precies de CD&V toen die in de oppositie zat. Die stemden ook ooit voor confederalisme. Maar na een debat in Landegem herinner ik me de ondertussen afgesoupeerde 'rijzende ster' Annemarie Martens die geen flauw benul had van wat dat inhield. Schuimrubberconfederalisme.

Probeert de N-VA hiermee in te hakken op de CD&V? Of dreigt de partij hiermee dezelfde fouten te maken die het Vlaams Belang maakte: té veel naar het centrum opschuiven. Waardoor de partij niet meer als uniek werd aanzien. Niet meer rebels.

Wie heimwee had naar de Volksunie keerde terug naar die partij. Wie rebels wilde zijn ging naar LDD, dat volop profiteerde van de invloed van de Nederlandse politiek in het post-Fortuyntijdperk waar de liberale partij vrij lang in crisis ging.

Maar LDD piekte te vroeg. In september 2008 ging het nog om 16% maar in juni 2009 bleef er nog 8% van over. De kans op regeringsdeelname ging verloren en LDD haalt niet meer de media zoals vroeger. Binnen LDD gingen de ego's aan het botsen. De voorzittersverkiezingen zagen ineens de eerste blutsen op de Dedecker door een nobele onbekende. Maar het gaat om meer dan dat.

Zo bleek al snel dat dochter De Maght niet functioneerde binnen de partij. Die wordt afgesoupeerd en mag nu tot 2012 de nagedachtenis van haar moeder verdedigen in Aalst. LDD verliest in die streek - samen met Govaert in Wetteren - een sterkhouder. Daarnaast lijkt Jurgen Verstrepen zich van deze campagne geen ene moer aan te trekken. Die is druk bezig met zijn TV-programma's op Gunk. Vraag is: moet een parlementslid zich daarmee bezig houden?

Met andere woorden: de partij mag met enige twijfel naar de verkiezingen: haalt men de drempel in Limburg? Wat in Antwerpen? En wat in Oost-Vlaanderen?

Want als één ding opvalt: de partij plooit volledig terug op Gent. De eerste drie plaatsen zijn Gentse kandidaten: De Kerpel uit Merelbeke, Isabella De Clercq en Cavdarli in Gent. Wie die laatste is, zal al geen nieuws meer zijn. Maar het is opvallend dat ook LDD ineens intens gaat proberen werven in vreemdelingenmiddens. Want dat lijkt me de enige bedoeling. Toch opvallend: bij de top drie 2 politici van zeer traditionele pluimage: CD&V en SP.a. Of is LDD nu echt de vergaarbak geworden van alle malcontenten?

Los daarvan: LDD heeft in Gent niet al te veel te zeggen.  Laat ons ook maar zeggen dat Dobbelaere er ook enige steun had.

De keuze voor Cavdarli is een teken aan de wand binnen de partij dat die in ijltempo traditioneel is aan het worden. En met schrik de fluksheid van Open VLD bekijkt.

Kortom: de V-partijen geven diverse signalen op een moment dat ze de kans krijgen om het lot van België mee te beslissen en een definitieve wending te geven aan het aflopend verhaal van België. Want 'aflopend', dat is het. Tenzij we natuurlijk bereid blijven onze welvaart, onze pensioen en alles op het spel te zetten om een inert bestuurlijk niveau overeind te houden.

Voor die mensen kan ik maar zeggen: wordt lid van ACW, wordt lid van ACV, word lid van de vakbondszuilen en blijf geloven dat die voor U zullen blijven zorgen. Slaap gerust verder.

Vorige week waren er verkiezingen in NordRhein-Westfalen, de dichtst bevolkte Duitse deelstaat.

Onze nationale pers fixeerde zich op de nederlaag van de CDU en de gevolgen voor de nationale politiek. Inderdaad: Merkel verliest de meerderheid in de Eerste Kamer, die wordt samengesteld op basis van de deelstaatverkiezingen. Ook een gegeven is dat de FDP duidelijke faalde in het opzet om de 10%-horde te halen.

Ook de SPD kon geen schitterend resultaat voorleggen.Het zijn vooral de Groenen die sterk uit de hoek komen. En daarmee is het gezegd want Die Linke halen maar nipt de 5%-horde.

De Duitse nationale oppositie blijft een marginaal verhaal: de REP en de NPD halen geen 1%, Pro NRW - die toch heel wat ingezet hadden - haalden ongeveer 1.5%. Verre van een ingangsticket voor de Landtag.

Op hun webstek maakt de beweging wel de opmerking dat er in Keulen zou geknoeid zijn met de stemmen voor de partij. Op het net circuleerde een oproep om die telling te manipuleren. Maar dat soort sprookjes duiken wel meer op. Het belangrijkste voor de partij is dat de steden waar de partij al enige aanhang had (Keulen en vooral Gelsenkirchen) de partij de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen kan bevestigen.

Wel, voor het eerst in bijna 40 jaar een 'hung parlement' (voor diegene die hier een 'opgehangen parlement' in willen lezen...) en dus een coalitie of een minderheidsregering. Maar wie zal er echt zin hebben?

Kijk, de Conservatieven zijn de grootste geworden maar moeten met de Liberaal-democraten praten om aan een meerderheid te komen. In welke mate zal dat lukken? Een te Europese-koers zal de druk van bijvoorbeeld UKIP enkel versterken. En Labour heeft meer nodig dan de Lib's om een meerderheid te vormen.

Dat Labour heeft verloren, dat klopt. Maar in de plaatsen waar Labour traditioneel sterk staat is nauwelijks iets veranderd. Neem nu Schotland. Wie dat - waaronder ikzelf - dat de SNP ging oogsten kwam bedrogen uit.

Dus ja: de drie 'groten' hebben hun redenen om deze verkiezingen met weinig enthousiasme in de annalen van de partij te schrijven. Want de Lib's zijn dan wel de scheidsrechters, hun gewicht is er niet groter op geworden.

Wat maakt dat we - en dat mag gezegd - de marge van het parlement moeten gaan opzoeken. Eerste vaststelling: er is een groene MP verkozen. Hélemaal in het zuiden van Engeland. Want hoe dan ook: in het 'first past the post'- systeem maakt het voor kleine partijen bijna onmogelijk om een verkozene te krijgen.

En ja, er was een duidelijke hogere opkomst. Een effect van de debatten op de TV-netten of speelt het betere weer een rol? Feit is dat het al lang geweten is dat de Labour-aanhang bij goed weer sneller gaat stemmen dan bij slecht weer. Hoe dan ook: bij het sluiten van de stemlokalen - 22.00 lokale tijd - was er melding uit een heel aantal grote steden dat er nog wachtenden waren en her en der waren er te weinig stembrieven voorhanden. En het kan ook zijn dat het stemmen per brief - een in mijn ogen echt aanzetten tot stemmenronselarij - meer aangeslagen heeft.

Hoe dan ook: de kleintjes.

Er zijn twee soorten nationalistische partijen: de pro-Europese en eerder linkse partijen en de rechts, Euro-kritische lijsten en die zijn eerder Brits.

In Noord-Ierland is er enkel de vaststelling dat er een scheurlijst is van de radicale, protestantse UUP. Dat kost de partij duidelijk stemmen. Er is ook één onafhankelijk raadslid verkozen naast de eerste parlementair voor de Alliance-party. Het zijn telkens zetels van de protestantse partijen die verloren gaan. De aloude DUP - die aansluit bij de Conservatieven - is niet meer vertegenwoordigd in het parlement. Sinn Fein is nipt de grootste partij maar heeft 3 zetels minder dan de UUP. Dat Gerry Adams in West-Belfast  met ruim 70% is herverkozen zal daar wel niet vreemd in zijn.

Schotland dan maar: Labour blijft ruimschoots de grootste met ruim 40% en wint zelfs stemmen. In de zetelverhouding verandert echt niks. De SNP is de tweede partij met een lichte winst en door het verlies van de Lib-dem's. Maar een sterkere SNP is er dus niet gekomen.

Een ander beeld in Wales: Labour verliest daar wel terrein en vier zetels. De Conservatieven winnen daar stemmen én zetels. Plaid Cymru, de Welshe nationale partij, verliest stemmen maar wint een zetel. Ook hier verliezen de Lib-dem's, weliswaar één zetel ondanks meer stemmen.

Maar daarmee hebben we de regionalistische partijen gehad.

Bij de Europese verkiezingen was de UKIP de tweede partij. Maar de partij deed het net als hun vroegere leider Farage: die stortte neer met een helikopter op de dag van de verkiezingen. De resultaten van de UKIP waren navenant: tegenover de Europese verkiezingen ging er procentueel ongeveer 15% af. Natuurlijk door de opkomst maar ook gebruiken de Britten de UKIP enkel voor buitenlands gebruik.

De BNP dacht definitief te kunnen doorbreken maar dat is dus flagrant misgegaan. Met ruim 300 kandidaten deed de partij het even goed als het toenmalige National Front in de jaren '70 en ze deden het iets beter: hier en daar werd een 'deposit' (alle kandidaten moeten op voorhand 500£ neertellen om te mogen deelnemen en ze krijgen dat terug als ze boven de 5% van de stemmen komen) gespaard maar van de verhoopte doorbraak? Griffin ging proberen in Barking en Dagenham maar verloor daar procentueel en werd pas derde in de reeks met zo'n 14%. De Labour-kandidate haalde het met de vingers in de neus. Ook in Stoke-on-Trent hoopte men op resultaat maar daar moet de partij het stellen met 8%.

Op zich was dat nog niet zo'n drama, mocht de partij er ook nog een pak gemeenteraadsleden bij verliezen, waaronder de 12 man in Barking en Dagenham. Met andere woorden: van grootste oppositiepartij tot...0. Er gingen ook nog zetels verloren in Burnley (ooit ook daar de tweede partij), Birmingham, Sandwell en hier en daar nog een paar. Kortom: de partij met veel verwachtingen komt er bekaaid van af en Griffin zal - in een partij waar het nooit windstil is - nog heel wat herrie mogen verwachten.

De kiezers hebben dus maar gedeeltelijk de traditionele partijen een rode kaart gegeven voor het onkostenschandaal van veel verkozenen. Ze hebben er voor gezorgd dat de meerderheid er niet is maar er wel voor gezorgd dat de traditionelen het onderling wel nog kunnen regelen.

Morgen verkiezingen in Noordrhein-Westfalen. Eens benieuwd wat die deelstaatverkiezingen zullen geven.

De italiaanse regio's

Er is maar weinig interesse voor de regionale verkiezingen in Italië. Dat zal er wel deels aan liggen dat er meer interesse is in de pers om van Berlusconi en de Lega Nord een karikatuur te maken dan wel echt interesse te tonen voor wat er daar aan de gang is. Bekijk het hoe je wil: de Italianen houden wel van de stijl van Berlusconi, in Italië zal er waarschijnlijk een post-fascistische premier komen met Fini – al is die eerder neo-gaullistisch – en is het maar de vraag hoe lang de coalitie de druk van de Lega Nord zal kunnen weerstaan en verregaande institutionele hervormingen doorvoeren.

Want: de Lega maakt – na de Europese verkiezingen – opnieuw een stap vooruit. Met een uitschieter in Venetië met 35% van de stemmen. Over heel Italië – maar de partij komt alleen op in de zones in het Noorden en een paar in het middengedeelte – komt dat neer op 12.6% volgens de prognoses.

Italië wordt ingedeeld in 3 grote zones: Noord, Midden en Zuid.

In Piëmonte (nipt), Lombardije en Venetië heeft rechts de meerderheid. Links houdt Ligurië en Emilia Romagna. Dat zijn de meest zuidelijke in het Noorden.

In het middengedeelte houdt links Toscane (Verhofstadt moet dus niet verkassen), Umbrië, Marche. Lazio (met Rome) gaat naar rechts. Verliezer daar is Emma Bonino, die ooit nog met het Vlaams Blok een fractie vormde in het Europees Parlement als protest tegen de uitsluitingspolitiek van de fractielozen in die praatbarak.

In het zuiden gaan Campania en Calabria naar rechts, Basilicita en Puglia naar links.

Wat maakt dat rechts van 2 regio’s naar 6 gaat op de dertien waar er gestemd werd. Die verkiezingen hebben wel een serieuze betekenis: de 10 grootste gingen naar de stembus.  

Overigens: het terrorisme in Italië was er ook weer. Vooral de Lega Nord kreeg er mee te maken. De duidelijke aanpak van de vreemdelingenproblematiek legt de partij zeker geen windeieren maar bezorgt ze ook vijanden aan de extreem-linkse zijde.

Een beetje verbazend deze avond. Enkele bedenkingen:

1. De opkomst in de tweede ronde is globaal nauwelijks hoger dan de eerste ronde. Hoe zich dat verhoudt in de regio's moet nog maar blijken maar met amper de helft van de kiezers die komen opdagen bij lokale verkiezingen mag men toch van een desinteresse spreken. Nu volg ik het debat op Antenne 2 en kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dergelijke debatten het enthousiasme maar matig zal doen toenemen.

2. Het FN. Of het eerste mee zorgt voor het tweede is nog niet duidelijk maar het FN wint - zij het vrij licht - nog terrein. Dat is globaal gsproken want in de gebieden waar het FN al sterk scoorde in de eerste ronde is die stijging nog opvallender. Zo zou Jean-Marie Le Pen nog een kleine 5% winnen en om de één of andere reden wint de partij in de Languedoc ruim 6%. En natuurlijk is het FN ineens terug in het centrum van de politieke discussie, zeker als verlopen mei'68ers als Daniël Cohn Bendit de studio's mogen vullen. Het FN zal hoe dan ook in een aantal regio's serieus gaan wegen.

Overigens: het resultaat beantwoordt aan wat ik denk van dat politologisch wishfull thining dat de afschaffing van de stemplicht een einde maakt aan 'extreem-rechts'. Indien voldoende gemotiveerd, komen die kiezers wél naar de stembus. Het is een typisch fenomeen van veel politologen om met de cijfers vooral het eigen gelijk te bewijzen en gewoon te negeren als die theorie in de praktijk waardeloos blijkt.

3. George Frêche, die met veel stampei dat PS verliet, wint makkelijk in de Languedoc en kondigt het einde van de klassieke politieke partijen aan. Die andere figuur die in onmin leeft met de partijtop, Ségolène Royal,haalt het in het Atlantische departement Poitou-Charentes het met de hoogste score van de socialisten.

4. Rechts houdt alleen de Elzas over als grootste. En één van de Départements Outre Mer. Niet van groot belang eigenlijk.

5. Eén opvallend fenomeen is de opgang van de nationalisten en regionalisten in Corsica: na een sterke eerste ronde halen de 2 lijsten ongeveer 1 op 3 van de stemmen, met de 'nationalisten' op 25%. De Corsicaanse kwestie zal er scherp mee komen te staan.

Kortom: deze verkiezingen hebben ten dele gegeven wat er van verwacht werd (de nederlaag van Sarkozy) maar voor het overige zijn er verrassingen te over.

Of het nu Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen of Franse regionale verkiezingen zijn, er zijn constanten vast te stellen.

Vooreerst: ook daar een scherpe daling in de opkomt. Ongeveer 53% van de kiezers is gewoon niet komen opdagen. Nu, er is altijd een verschil in opkomst tussen de twee rondes – behalve als alle kaarten eigenlijk al op tafel liggen – en het zijn vooral de kiezers van de partijen waar het hem om te doen is, die opkomen.

Niet moeilijk natuurlijk met zo’n systeem: alleen partijen die 10% van de stemmen halen doen mee voor de prijzen (mandaten) in de volgende ronde en partijen boven de 5% kunnen zich verbinden met een grotere lijst en zo nog een mandaatje in de macht slepen in ruil voor stemmen.

Wel, een eerste opvallend feit is dat de regionaal ingeplante figuren sterk wegen op het verhaal. In de Languedoc haalt de progressieve kandidaat en uittredend voorzitter van de raad Frêche het ruimschoots voor de kandidaat van zijn voormalige PS-lijst. In eerste verklaring liet hij al weten geen PS-kandidaat op zijn lijst mee te nemen naar de tweede ronde. De wraak van een lokale, krasse maar sterk ingeplante figuur.

Andere vaststelling: MODEM, zo sterk naar voor gekomen bij de presidentsverkiezingen een paar jaar terug, haalt niks. Niemendal, niks. De idee van een centrumstroming in Frankrijk is weer vervlogen. De PS heeft er een sterke bondgenoot bij: de groenen. Die worden de derde politieke kracht in Frankrijk. Tel daarbij een kartel van diverse linkse en klein-linkse partijen (Parti De Gauche) en wat stemmen van extreem-links en er is nog een aardig potentieel over links te vinden. De lijsten van de presidentiële meerderheid doen het maar bar slecht. De verkiezingen waren vorige keer (toen Chirac op een miserabele manier terug president was geworden) een debâcle geworden en veel beterschap is er niet.

En dan een volgende verrassing: het Front National. Die kregen een aardig steuntje in de rug toen een rechtbank in Marseille een affiche verbood waar over gans Frankrijk een Algerijnse vlag werd gehangen met daarop minaretten in de vorm van raketten als protest tegen de islamisering. Onbetaalbare reclame natuurlijk. Want nadat de kiezers het FN lieten stikken bij de parlementsverkiezingen van 2007 en de Euro-verkiezingen van 2009 zijn ze nu wel terug opgedaagd. Het resultaat is minder dan in 2004 maar iets anders kon niet verwacht worden. Met 12% - en met de zekerheid van in de kerndepartementen in het Noorden (Nord, Picardie, Champagne), Oosten (Bourgondië) en Zuiden (Rhône-Alpes en PACA) in de tweede ronde te zitten (en wie weet hier en daar nog ééntje) speelt de partij opnieuw de geliefde rol van derde hond in het spel.

Dat resultaat wordt overigens nog gedrukt. In de Elzas haalt ‘Alsace d’Abord’ met bijna 5% en een aantal gelijke thema’s duidelijk stemmen weg bij FN. Ook de Parti de la France haalt duidelijk stemmen  - meestal ongeveer 3% - weg, zelfs in het Nord-departement waar Marine Le Pen ongeveer 20% haalt. Carl Lang haalt, bijzonder pijnlijk, momenteel de slechtste score van de partij die hij zelf oprichtte. Ook Jacques Bompard (burgemeester van Orange, ex-FN, ex-MPF en nu bij Bloc identitaire) diende in de PACA-provincie (waar Jean-Marie Le Pen de FN-lijst trok en ongeveer 20% van de stemmen haalde) de lijst ‘Ligue du Sud’  in die goed is voor ongeveer 3%. Het is natuurlijk maar de vraag of Le Pen de hand zal willen rijken naar al die vroegere medestanders. Die stemmen zouden anders wel eens heel nuttig kunnen zijn omdat de te voorziene terugval in de tweede ronde de partij een pak zetels kan gaan kosten. Als Le Pen halsstarig weigert – hem wat kennende – is er nu wel een signaal gegeven dat er naast het FN stilaan terug een groeiend potentieel is aan het ontstaan. Een potentieel dat niet op het geluk moet rekenen van prominent in het identitaire debat in Frankrijk te gaan leven en een nieuwe kans te krijgen. Eens zien of het Front National er nu wel in slaagt om het momentum vast te houden.

 Er zijn ook een heel aantal regionalistische stromingen: Bretagne (dat historisch over twee regio’s verdeeld is) en Corsica zijn de voornaamsten. Maar op dit niveau spelen die alleen in het kleine Corsica een rol van betekenis.